انتشار فهرست جدید تیم ملی فوتبال ایران با تکیه بر بازیکنان باسابقه و غیبت چهرههای جوان، انتقاداتی را نسبت به استراتژی کادر فنی برانگیخته است. کارشناسان معتقدند تداوم این رویکرد محافظهکارانه، آینده فوتبال کشور را در مسیر جام جهانی ۲۰۳۰ با چالشهای جدی مواجه میکند.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، فهرست جدید تیم ملی فوتبال که پس از جام جهانی اعلام شد، بار دیگر بحثهای پیرامون استراتژی کادر فنی را داغ کرده است. این لیست که تنها شامل بازیکنان شاغل در لیگ داخلی است، بیش از آنکه یک برنامه فنی برای آینده باشد، نشاندهنده تداوم محافظهکاری در تصمیمات امیر قلعهنویی ارزیابی میشود.
چالشهای پیشرو برای جام جهانی ۲۰۳۰
تیم ملی در آستانه یک چرخه حساس چهار ساله قرار دارد که از جام ملتها آغاز شده و به جام جهانی ۲۰۳۰ ختم میشود. ساختن تیمی برای این افق بلندمدت نیازمند استمرار و شکلگیری فرهنگ تیمی تازه است؛ عناصری که به اعتقاد منتقدان، در فهرست اخیر دیده نمیشود. با وجود وعدههای مکرر برای «تغییر نسل» پس از جام جهانی قطر، کادر فنی همچنان به استفاده از مهرههای قدیمی اصرار دارد و حتی از تزریق تدریجی استعدادهای جوان به بدنه تیم نیز خودداری کرده است.
ابهام در معیارهای انتخاب بازیکن
در فهرست اخیر، حضور بازیکنانی مانند میلاد سورگی و محمودی در حالی که هنوز در باشگاههای خود به ثبات نرسیدهاند، پرسشهایی را درباره معیارهای انتخاب کادر فنی ایجاد کرده است. در مقابل، دعوت از بازیکنانی نظیر شجاع خلیلزاده ۳۷ ساله، رامین رضاییان ۳۶ ساله و احسان حاجصفی، نشاندهنده ناتوانی کادر فنی در خداحافظی با نسل گذشته است.
منتقدان بر این باورند که وقتی در پست دروازهبانی یا دفاع، فرصتی به جوانان داده نمیشود، عملاً شریان ورود استعدادهای جدید به تیم ملی مسدود شده است. این رویکرد نه تنها مانع از کسب تجربه توسط بازیکنان نوپا میشود، بلکه با ایجاد حس انسداد، روحیه امید را در جامعه فوتبالدوست کاهش میدهد. در نهایت، تاکید بر این نکته ضروری است که هزینه ترس از جوانگرایی، به بنبست کشاندن هویت یک نسل و ناامیدی ملتی است که فوتبال را به عنوان بخشی از هویت اجتماعی خود دنبال میکند.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: 2276392
