باشگاه نساجی با برکناری مجتبی حسینی پس از چند هفته، بار دیگر سیاست بیثباتی در کادر فنی را تکرار کرد. این تصمیم در حالی اتخاذ شد که انتخابهای مدیریتی این باشگاه با ابهامات جدی در زمینه برنامهریزی فنی و معیارهای انتصاب سرمربی همراه است.
تکرار الگوی ناکامی در قائمشهر
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، نساجی در فصل جاری بار دیگر به سراغ سیاست تغییر زودهنگام سرمربی رفت و مجتبی حسینی را پس از گذشت تنها چند هفته از آغاز مسابقات کنار گذاشت. این در حالی است که حسینی با وعده اجرای پروژههای بلندمدت و ساختارسازی به این تیم آمده بود، اما فشار ناشی از نتایج کوتاهمدت باعث شد مدیران باشگاه به سرعت از برنامههای اعلامی خود عقبنشینی کنند. نکته قابل تأمل اینجاست که نساجی حتی پس از کسب دو پیروزی پس از سه شکست ابتدایی، همچنان در مسیر تغییر قرار گرفت که نشاندهنده مدیریت نتیجهگرا و فاقد استراتژی بلندمدت در این باشگاه است.
بحران ثبات و ابهام در انتخاب جانشین
بررسی تاریخچه نساجی نشان میدهد که این باشگاه سالهاست با معضل تغییرات مکرر روی نیمکت دستبهگریبان است. از زمان آخرین حضور یک سرمربی برای یک فصل کامل در سال ۱۳۹۴، این تیم همواره با جابهجاییهای متعدد مربیان مواجه بوده است. اکنون با حضور سعید دقیقی، پرسشهای جدیدی درباره معیارهای انتخاب سرمربی مطرح شده است. این ابهام وجود دارد که آیا این انتخاب بر اساس تحلیلهای فنی دقیق صورت گرفته یا روابط شخصی میان مدیرعامل و سرمربی در آن نقش داشته است.
در حالی که باشگاه در فصل نقلوانتقالات انرژی زیادی صرف جذب بازیکنانی نظیر کسری طاهری و دانیال ایری کرد، به نظر میرسد اولویتبندی مدیریتی در نساجی دچار چالش است. تداوم این روند و اولویت دادن به حواشی نسبت به ثبات فنی، این پرسش را برای هواداران ایجاد کرده که آیا مدیریت باشگاه به دنبال ساختار حرفهای است یا صرفاً به دنبال فعالیتهای نمایشی.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: 2278284
