لیونل مسی پس از انجام دویست‌وهشتمین بازی ملی و کسب افتخارات بی‌شمار، از تیم ملی آرژانتین خداحافظی کرد. اکنون فوتبال این کشور با چالشی بزرگ برای انتخاب جانشین این اسطوره و صاحب جدید پیراهن شماره ۱۰ روبه‌رو است و کارشناسان گزینه‌های مختلفی را برای این جایگاه بررسی می‌کنند.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، بامداد امروز، در ورزشگاه مونومنتال ریورپلاته، لیونل مسی دویست‌وهشتمین و آخرین بازی خود را با پیراهن تیم ملی آرژانتین انجام داد. مسی در حالی از تیم ملی آرژانتین کنار رفت که با ۲۰۸ بازی ملی، پرافتخارترین بازیکن این تیم از نظر تعداد بازی و با ۱۲۵ گل، بهترین گلزن تاریخ آلبی‌سلسته است. او همچنین همان بازیکنی است که کشورش را به سومین قهرمانی در جام جهانی و دو قهرمانی متوالی در کوپا آمه‌ریکا رساند. مسی در تابستان نیز تا آستانه کسب دومین مدال طلای جام جهانی دوران حرفه‌ای خود پیش رفت. او در مسیر رسیدن آرژانتین به فینال، هشت گل به ثمر رساند، اما در نهایت تیمش در دیدار نهایی برابر اسپانیا شکست خورد. مسی پس از این رقابت‌ها پدرش را نیز از دست داد و در نهایت تصمیم گرفت از تیم ملی خداحافظی کند؛ چرا که احساس می‌کرد «دیگر چیزی برای ارائه ندارد». با این حال، جای خالی مسی را نمی‌توان به سادگی پر کرد. از نگاه بسیاری، او بهترین بازیکنی است که تاکنون پا به زمین فوتبال گذاشته و شاید هرگز بازیکنی با چنین استعداد ذاتی و خدادادی ظهور نکند. اما پیراهن شماره ۱۰ باید به بازیکن دیگری برسد و آرژانتین باید راهی پیدا کند تا بدون کاپیتان و ستاره اصلی خود همچنان در سطح اول فوتبال جهان باقی بماند.
مسیر دشوار جانشینی اسطوره‌ها در تاریخ آرژانتین
هواداران آرژانتین پیش از این نیز با چنین شرایطی روبه‌رو شده‌اند. پس از آنکه دیه‌گو مارادونا در سال ۱۹۹۴ از فوتبال ملی خداحافظی کرد، آلبی‌سلسته وارد دوره‌ای از تغییرات تاکتیکی و ناکامی‌های قابل توجه شد. آرژانتین در جام جهانی ۱۹۹۸ در مرحله یک‌چهارم نهایی حذف شد و چهار سال بعد حتی نتوانست از مرحله گروهی جام جهانی عبور کند. آنها همچنین در سه دوره متوالی کوپا آمه‌ریکا در مرحله یک‌چهارم نهایی کنار رفتند و در سال ۲۰۰۴ نیز در فینال این رقابت‌ها، مقابل تیم دوم برزیل در ضربات پنالتی شکست خوردند. پابلو آیمار، آریل اورتگا و خوان رومن ریکلمه در مقاطع مختلف پیراهن شماره ۱۰ تاریخی مارادونا را بر تن کردند. هر سه بازیکن، ستاره‌هایی باکیفیت بودند، اما در نهایت سنگینی این پیراهن و انتظاراتی که از صاحب آن وجود داشت، بیش از حد سنگین به نظر می‌رسید. مارادونا برای هواداران آرژانتین تقریباً یک خدا بود؛ فوتبالیستی کاریزماتیک، خلاق و بی‌نظیر که نقش اصلی را در قهرمانی آرژانتین در جام جهانی ۱۹۸۶ ایفا کرد. به نظر می‌رسید هیچ بازیکنی نمی‌تواند روزی جای او را بگیرد؛ تا اینکه مسی در سال ۲۰۰۵ نخستین بازی خود را برای تیم ملی انجام داد. ریکلمه در ابتدا همچنان شماره ۱۰ را در اختیار داشت و در کنار مسی به مدال طلای المپیک رسید. او در سال ۲۰۰۹ از فوتبال ملی خداحافظی کرد و پس از آن، پیراهن شماره ۱۰ به ستاره بارسلونا رسید. مسی برای متقاعد کردن بخش بزرگی از هواداران آرژانتین که می‌تواند میراث مارادونا را ادامه دهد، به زمان نیاز داشت. اما سرانجام موفق شد. او از یک بازی‌ساز آرام و کم‌حرف به رهبری قدرتمند و تأثیرگذار تبدیل شد. مسی در نهایت شماره ۱۰ را کاملاً از آن خود کرد و برخلاف انتظار، در میان هواداران کشورش به محبوبیتی دست یافت که شاید حتی از مارادونا نیز بیشتر باشد. اما آیا این اتفاق می‌تواند برای سومین بار تکرار شود؟ اگر آرژانتین در سالهای آینده وارد یک دوره انتقالی و پر از ناکامی نشود، اتفاقی غافلگیرکننده خواهد بود. در ترکیب فعلی لیونل اسکالونی نیز بازیکنی وجود ندارد که در نگاه نخست بتواند به‌طور طبیعی شایسته پوشیدن پیراهن تاریخی شماره ۱۰ مسی باشد.
گزینه‌های پیش روی لیونل اسکالونی
ساده‌ترین تصمیمی که لیونل اسکالونی می‌تواند بگیرد، سپردن پیراهن شماره ۱۰ به خولین آلوارز است. مهاجم اتلتیکومادرید در جریان رقابت‌های انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ بارها نقش مسی را در خط حمله بر عهده گرفت؛ چرا که فوق‌ستاره آرژانتینی تنها در ۱۰ مسابقه از ابتدا به میدان رفت. آلوارز عملکرد چشمگیری داشت و در مجموع روی هفت گل تأثیر مستقیم گذاشت. بهترین نمایش او نیز در پیروزی پرگل ۴ بر یک آرژانتین مقابل برزیل رقم خورد؛ جایی که در دقیقه چهارم با یک ضربه دقیق دروازه حریف را باز کرد، در پرسینگ پیشتاز بود و با فرارهای مورب خود دائماً خط دفاع برزیل را تحت فشار قرار می‌داد. از نظر تجربه در بالاترین سطح فوتبال نیز گزینه‌ای بهتر از آلوارز وجود ندارد. او یکی از مهره‌های مهم منچسترسیتی در فصل تاریخی کسب سه‌گانه بود و پس از انتقال به اسپانیا نیز خیلی زود به ستاره اصلی اتلتیکومادرید تبدیل شد. آلوارز تاکنون در ۱۱۰ بازی برای اتلتیکو روی ۶۷ گل تأثیر مستقیم داشته و اکنون در ۲۶ سالگی وارد سالهای اوج دوران حرفه‌ای خود شده است؛ موضوعی که باعث شد در تابستان گذشته مورد توجه جدی بارسلونا و آرسنال نیز قرار بگیرد. اسکالونی گزینه‌ای مطمئن‌تر از او برای این پست ندارد. با این حال، آلوارز از نظر بازی‌سازی شباهت چندانی به مسی ندارد و در جام جهانی نیز، به جز گل فوق‌العاده‌اش مقابل سوئیس در مرحله یک‌چهارم نهایی، عملکرد چندان درخشانی نداشت. او در ۶۱ بازی ملی تنها ۱۶ گل به ثمر رسانده است و برای آنکه بتواند جانشین شایسته‌ای برای مسی باشد، باید ثابت کند که می‌تواند در حساس‌ترین لحظات به‌طور مداوم اثرگذار باشد و از نظر فیزیکی نیز پیشرفت کند.
نیکو پاز یکی از بزرگ‌ترین استعدادهای در اختیار آرژانتین است که در فوتبال ایتالیا و با پیراهن کومو به شهرت رسیده است. پاز شروع چندان درخشانی در تیم ملی آرژانتین نداشته و در ۱۳ بازی تنها سه گل به ثمر رسانده است. او در جام جهانی نیز فرصت چندانی برای حضور در میدان پیدا نکرد. دلیل اصلی این موضوع، شباهت زیاد سبک بازی او به مسی است. پاز یک شماره ۱۰ باهوش و فوق‌العاده تکنیکی است که می‌تواند در کوتاه‌ترین زمان جریان یک مسابقه را تغییر دهد و از سوی دیگر، مانند مسی، چپ‌پا است. به همین دلیل طبیعی به نظر می‌رسد که او یکی از گزینه‌های اصلی برای به ارث بردن جایگاه مسی باشد. این بازیکن ۲۲ ساله در کومو نیز در حال طی کردن مسیری مشابه است. او در لیگ قهرمانان اروپا به جوان‌ترین بازیکن آرژانتینی پس از مسی تبدیل شد که در یک مسابقه چند پاس گل به ثبت رسانده است. پاز در پیروزی پرگل ۴ بر یک کومو مقابل لایپزیگ، که نخستین حضور این تیم در لیگ قهرمانان اروپا را رقم زد، دو پاس گل داد. او با ثبت ۹۵ درصد پاس صحیح، چهار دریبل موفق و ۱۰ پیروزی در نبردهای زمینی، یکی از جدی‌ترین نامزدهای عنوان بهترین بازیکن زمین بود. کومو از زمان جذب پاز از رئال مادرید در سال ۲۰۲۴، به چنین نمایش‌هایی عادت کرده است. او یکی از عوامل اصلی صعود سریع کومو تحت هدایت سسک فابرگاس بوده و می‌تواند آینده بسیار روشنی در رئال مادرید داشته باشد؛ باشگاهی که طبق گزارش‌ها قصد دارد تابستان آینده از بند بازخرید او استفاده کند. فابرگاس در ماه اوت درباره پاز گفت: «نیکو پاز همه‌چیز دارد. او شجاعت، بینش و جاه‌طلبی فوق‌العاده‌ای دارد.» مسی نیز بارها از پاز تمجید کرده و درباره او گفته است که «ذهن فوق‌العاده‌ای دارد و بازی را کاملاً درک می‌کند»؛ توصیفی که به خوبی نشان می‌دهد چرا پاز به امید بزرگ جدید فوتبال آرژانتین تبدیل شده است. با این حال، باید در مورد انتظارات از او کمی واقع‌بین بود. پاز در گلزنی استعداد خوبی دارد، اما احتمالاً هرگز به مهاجمی با آمار گلزنی مسی تبدیل نخواهد شد. او بیشتر یک مهره کلیدی در ساختار تیم است تا بازیکنی که تمام بار تیم روی دوش او باشد. البته این لزوماً نکته منفی نیست؛ چرا که توانایی‌های خلاقانه او می‌تواند به آرژانتین کمک کند تا به تیمی متعادل‌تر در فاز هجومی تبدیل شود و دیگر مانند گذشته بیش از حد به یک بازیکن برای رقم زدن تفاوت‌ها متکی نباشد.
آرژانتین یک چپ‌پای مستعد دیگر نیز در اختیار دارد؛ فرانکو ماستانتونو، وینگر ۱۹ سالهای که محصول آکادمی ریورپلاته است. او پس از انتقال ۴۵ میلیون یورویی به رئال مادرید در تابستان گذشته، نخستین فصل دشواری را در فوتبال اروپا پشت سر گذاشت و تنها در ۲۳ مسابقه لالیگا به میدان رفت. البته ماستانتونو تا حد زیادی قربانی بی‌ثباتی در رئال مادرید شد و نتوانست جایگاه ثابتی در تیمی پیدا کند که از یک بحران تحت هدایت ژابی آلونسو به بحران دیگری با آلوارو آربلوا منتقل شد. رئال مادرید در نهایت او را در ماه اوت به صورت قرضی به فیورنتینا فرستاد و این تغییر شرایط تأثیر بسیار مثبتی بر عملکرد او گذاشته است. هواداران فیورنتینا خیلی زود به این بازیکن نوجوان علاقه‌مند شدند. او در پیروزی ۴ بر ۲ مقابل ونتزیا در ۱۱ سپتامبر هت‌تریک کرد؛ دو گل نخستش با شوت‌های تماشایی از خارج محوطه جریمه به ثمر رسید و گل سوم نیز پس از یک حرکت هوشمندانه در فضای میان مدافع میانی و مدافع چپ ونتزیا به دست آمد. ماستانتونو نیز مانند مسی معمولاً از سمت راست آغاز به کار می‌کند و سپس با حرکت به داخل زمین در ساخت بازی مشارکت می‌کند. او همچنین زمانی که فرصت شوت پیدا می‌کند، بازیکنی بسیار خطرناک است. این بازیکن با مرکز ثقل پایین خود دریبل می‌زند و در فضاهای فشرده نیز توانایی فوق‌العاده‌ای در کنترل و جابه‌جایی توپ دارد. ماستانتونو پیش از این نیز پیراهن شماره ۱۰ را بر تن کرده و با پوشیدن این شماره در دیدار انتخابی جام جهانی مقابل اکوادور، رکورد مارادونا را شکست و به جوان‌ترین بازیکن آرژانتینی تبدیل شد که این شماره را در یک مسابقه انتخابی جام جهانی پوشیده است. او از شخصیت لازم برای تکرار این اتفاق برخوردار است. ماستانتونو شاید سرعتی را که مسی در سالهای جوانی داشت نداشته باشد، اما چابکی، هماهنگی در حرکات ترکیبی و اعتمادبه‌نفس بالای خود را به عنوان نقاط قوت در اختیار دارد. بسیاری از بازیکنان در طول سالهای گذشته، چه در سطح باشگاهی و چه ملی، زیر فشار مقایسه شدن با مسی از بین رفته‌اند، اما ماستانتونو احتمالاً از این چالش استقبال خواهد کرد. اگر معیار را صرفاً استعداد و ظرفیت رشد قرار دهیم، او هیجان‌انگیزترین گزینه‌ای است که اسکالونی می‌تواند در نظر بگیرد.
تیاگو آلمادا می‌تواند پس از دوران ناامیدکننده‌اش در مادرید، در کشور خود دوباره به روزهای اوج بازگردد. آلمادا ابتدا قرار بود در دیدار آرژانتین مقابل اکوادور، پیش از ماستانتونو، شماره ۱۰ تیم ملی باشد، اما مصدومیت در آخرین لحظه مانع حضورش شد. مشکلات آمادگی جسمانی همچنین باعث شده این بازیکن ۲۵ ساله در فهرست اخیر تیم ملی نیز حضور نداشته باشد، اما او سال‌ها یکی از بازیکنان مورد اعتماد اسکالونی بوده است. محصول آکادمی ولز سارسفیلد یکی از اعضای تیم قهرمان جام جهانی ۲۰۲۲ قطر بود و در ۲۵ بازی ملی خود نیز مهره‌ای مفید برای آرژانتین محسوب شده است. آلمادا توانایی بازی به عنوان هافبک هجومی سنتی، شماره ۸ عقب‌تر یا در هر دو جناح را دارد. او با وجود قد ۱.۷۰ متری، قدرت بدنی قابل توجهی دارد، انرژی بالایی در زمین می‌گذارد و در شکستن خطوط دفاعی و تغییر سریع مسیر حرکت نیز تبحر دارد. با این حال، نمی‌توان گفت آلمادا تاکنون جایگاه خود را در سطح نخبگان فوتبال تثبیت کرده است. او در لیگ MLS با پیراهن آتلانتا یونایتد درخشان بود، اما در فوتبال اروپا نتوانست انتظارات را برآورده کند؛ ابتدا دوران قرضی ناامیدکننده‌ای در لیون داشت و سپس در اتلتیکومادرید نیز کاملاً ناکام ماند. سیستم منظم و تدافعی دیه‌گو سیمئونه نیز نتوانست به او کمکی کند.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: 2284641
