پس از حذف زودهنگام تیم ملی فوتبال ایران از جام جهانی ۲۰۲۶ با سه تساوی، انتقادها از امیر قلعهنویی، سرمربی تیم، به دلیل شانه خالی کردن از مسئولیت شکستها و انداختن تقصیر به گردن قضا و قدر بالا گرفته است. این رویکرد در حالی ادامه مییابد که فدراسیون فوتبال نیز بر ادامه همکاری با وی تا جام ملتهای آسیا تأکید کرده است.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، تیم ملی فوتبال ایران با کسب سه تساوی در برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر، نتوانست از مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ صعود کند. با وجود این نتیجه، مسئولان فدراسیون فوتبال و برخی رسانهها، کسب این سه امتیاز را «حماسه» نامیدند و سرمربی تیم ملی نیز عملکرد ایران را دستاوردی بزرگ قلمداد کرد. در ادامه، با تأیید فدراسیون و مهدی تاج، رئیس فدراسیون، حضور امیر قلعهنویی به عنوان سرمربی تیم ملی تداوم یافت و او هدایت تیم را در جام ملتهای آسیا نیز بر عهده خواهد داشت.
این وضعیت، پرسشهایی را درباره چگونگی رفع مشکلات و ضعفهای فنی تیم ملی و ناکارآمدی نیمکت فنی در زمان نیاز مطرح میکند. این نگرانی وجود دارد که در جام ملتهای آسیا نیز، پیروزیهای احتمالی در برابر تیمهای قدرتمندی چون ژاپن، به عنوان دستاورد بزرگ تلقی شود، در حالی که شکستها به قضا و قدر الهی نسبت داده شود.
**توسل به «خدا نخواست» به عنوان دستاویز**
یکی از دستاویزهای عجیب امیر قلعهنویی و برخی بازیکنان و مسئولان، عبارت «خدا نخواست» است. این رویکرد، که در مواردی مانند بازی با مصر نیز مشاهده شد، اینگونه القا میکند که گویی خداوند در حال آزمودن کادر فنی ایران است. این در حالی است که باور به قضا و قدر الهی، امری فراگیر در میان بسیاری از مردم جهان است، اما نباید بهانهای برای انفعال و عدم تلاش شود. توکل به خدا، نیروی معنوی برای پیشرفت است، نه عذری برای شانه خالی کردن از مسئولیت.
**سلب مسئولیت و پیامدهای آن**
وقتی سرمربی تیم ملی، تمام شکستها را به شانس و قضا و قدر الهی نسبت میدهد، این امر مسئولیت را از دوش خود و بازیکنان برمیدارد. به عنوان مثال، دفاع فاجعهبار تیم در بازی با نیوزیلند، هیچ ارتباطی به قضا و قدر ندارد. این تفکر اشتباه، هویت جمعی و فردی مسئولان را در قبال نتایج کمرنگ میکند و باعث میشود بازیکنان نیز از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنند.
مسیر پیشرو توسط قلعهنویی، چیزی جز ترویج عدم مسئولیتپذیری نیست. اگر قرار باشد همه چیز به خواست خدا باشد، پس نیازی به کادر فنی و تلاش آنها نیست. حتی صعود تیم به جام جهانی نیز اگر خواست خدا بوده، پس پاداش دادن به مربی و بازیکنان بیمعناست. در این صورت، افراد معنای وجودی خود را از دست میدهند.
فرهنگ منفعلانه قلعهنویی، که جایگزین برنامهریزی و تلاش شده است، راهی برای کمرنگ کردن ضعفهای تاکتیکی، اشتباهات فنی و همچنین سوءاستفاده از باور عمومی مردم است. این رویکرد که «باختیم و حذف شدیم چون خدا خواست»، تحلیل سرمربی تیم ملی در جام جهانی بوده و اکنون با این تفکر، انتظار جام ملتهای آسیا را میکشیم تا ببینیم سرنوشت چه رقم خواهد خورد.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: فاقد کد
