جام جهانی ۲۰۲۶ شاهد حضور پرشور و بیسابقه هواداران نروژی بود که با وجود شکست تیم ملی در برابر انگلستان، جشن و افتخار را در خیابانهای اسلو برپا کردند. این رویداد ورزشی، کشوری با جمعیت کم را متحد کرد و خاطرهای فراموشنشدنی از شگفتیسازی در بزرگترین آوردگاه فوتبال جهان رقم زد.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، سپیدهدم در اسلو، هزاران نفر همچنان در تپهای مشرف به کاخ سلطنتی نروژ گرد هم آمده بودند تا آخرین لحظات ماجراجویی تیم ملی کشورشان در جام جهانی ۲۰۲۶ را گرامی بدارند. آتشبازیها، مشعلهای رنگی و موسیقی، فضایی پرشور را تا ساعات اولیه بامداد ایجاد کرده بود. هواداران با آواز خواندن و تکرار حرکت نمادین پاروزنی، خود را در حال پیروزی و صعود به مراحل بالاتر تصور میکردند، گویی شکست در برابر انگلستان تنها یک جزئیات بود. این ماه، یکی از درخشانترین مقاطع تاریخ فوتبال نروژ محسوب میشد و پایان این مسیر، با وجود اندوه، مایه غرور بود.
شگفتیسازی در جام جهانی
کشوری با تنها ۵.۶ میلیون نفر جمعیت، توانست در جام جهانی شگفتیساز شود. نروژ ابتدا ساحل عاج را در مراحل حذفی شکست داد و سپس با درخشش ارلینگ هالند، پیروزی تاریخی را برابر برزیل رقم زد. اگرچه انگلستان در نخستین حضور نروژ در جام جهانی از سال ۱۹۹۸، مانعی بزرگتر از توان این تیم بود، اما حدود ۱۵۰ هزار نفر در خیابانهای اسلو همچنان به جشن و پایکوبی مشغول بودند.
وگارد ارگان، یکی از هواداران حاضر در اسلو، این تیم را عامل اتحاد کل کشور دانست و گفت: «این تیم کل کشور را متحد کرده است. من همراه دوستان و اعضای خانواده حدود ۱۰۰ کیلومتر سفر کردم تا این فضای فوقالعاده را در پایتخت تجربه کنم.» او افزود: «فقط فوتبال میتواند چنین کاری انجام دهد. نه اسکی و نه هیچ ورزش دیگری. در این مدت شادی بینظیری را تجربه کردیم. پیروزی نروژ مقابل برزیل در جام جهانی ۱۹۹۸ را به خاطر دارم؛ آن هم شب ویژهای بود، اما فقط برای یک شب. این بار ۱۴ روز کامل چنین فضایی حاکم بود.»
لینوس ۱۶ ساله نیز از پیوستن افراد ناآشنا با فوتبال به تماشای مسابقات به خاطر تیم ملی ابراز خوشحالی کرد و گفت: «افراد زیادی که قبلاً فوتبال تماشا نمیکردند، به خاطر این تیم پای مسابقات نشستند و این فوقالعاده است. البته فکر میکنم اکنون کل کشور برای دو یا سه روز ناراحت خواهد بود.»
لحظات حساس و شانس ناکام
هواداران نروژ احتمالاً فرصتهای از دست رفته این مسابقه را فراموش نخواهند کرد؛ از گل مردود شده توربیون هگم در نیمه دوم گرفته تا ضربه سر دیوید مولر ولفه که به تیر دروازه برخورد کرد. حتی برخی معتقد بودند گل تساوی انگلستان پس از برخورد توپ به یکی از کابلهای معلق بالای زمین به ثمر رسیده است. با وجود اینکه شانس در این دیدار یار نروژ نبود، اما شکست در وقتهای اضافه نمیتوانست تأثیر مثبت فوتبال این کشور را زیر سؤال ببرد.
یکی از نگهبانان کاخ سلطنتی، در پاسخ به این سؤال که در صورت پیروزی نروژ صحنه شهر چگونه میشد، لبخندی زد و گفت: «هیچکس به خانه نمیرفت.»
تأثیر تاریخی جام جهانی بر نروژ
جام جهانی عملاً تمام نروژ را درگیر خود کرده بود. دیدار مرحله یکهشتم نهایی برابر برزیل که با پیروزی نروژ همراه شد، ۲.۱۶ میلیون بیننده را پای شبکه دولتی NRK نشاند. اسپن اولسن لانگفلدت، سردبیر ورزشی این شبکه، این اتفاق را «تاریخی در تلویزیون نروژ» توصیف کرد و گفت: «سالها بود چنین ارقامی را ندیده بودیم.»
جشنهای پس از پیروزی مقابل برزیل نیز در تاریخ معاصر نروژ بیسابقه بود. نمایشهای عمومی مسابقات در شهرهای مختلف هزاران نفر را به خیابانها کشاند و تنها در اسلو حدود ۱۰۰ هزار نفر برای تماشای مسابقه گرد هم آمدند. هاکون، ولیعهد نروژ، نیز در میان جمعیت عظیمی که پس از مسابقه حرکت نمادین پاروزنی انجام میدادند، حضور داشت.
دیدار با انگلستان در مرحله یکچهارم نهایی اهمیت بیشتری پیدا کرده بود و تقریباً تمام روزنامههای زرد و ورزشی نروژ این مسابقه را مهمترین رویداد ورزشی تاریخ کشور نامیدند. روزنامه «آفتنپوستن» تصویر ۸۹ شخصیت برجسته نروژی را در کنار تیتر «نروژ؛ سرزمین غولها» منتشر کرد. تمام کشور در تب فوتبال میسوخت. فروشگاه نایکی در خیابان کارل یوهان اسلو تمام پیراهنهای تیم ملی نروژ را به فروش رساند و پرچمهای نروژ و کلاههای پلاستیکی وایکینگی در سراسر شهر به چشم میخورد.
نمایش رایگان مسابقه مقابل ساختمان پارلمان نروژ نیز با استقبال کمنظیری روبهرو شد. هواداران از ساعت هفت صبح، هشت ساعت پیش از باز شدن محل و ۱۶ ساعت پیش از آغاز مسابقه، در صف ایستاده بودند. اسکیل فلود، یکی از حاضران در صف، گفت: «هرگز چنین چیزی ندیده بودم. نروژیها معمولاً درونگرا و کمحرف هستند، اما این جام جهانی فقط سرشار از شادی و هیجان بوده است. فوقالعاده بود.» مارتین فلاتن، هوادار دیگر، افزود: «امروز روز بزرگی خواهد بود. پر از عشق و همبستگی. همه ما نروژیها برای حمایت از تیممان اینجا جمع شدهایم.»
حریف نروژ، انگلستان، هیجان مسابقه را دوچندان میکرد. نروژیها سالهاست علاقه ویژهای به فوتبال انگلیس دارند، علاقهای که از زمان پخش زنده مسابقات فوتبال انگلیس در سال ۱۹۶۹ شکل گرفت. از میان ۲۶ بازیکن تیم ملی نروژ، ۹ نفر از جمله هالند و مارتین اودگارد در باشگاههای انگلیسی بازی میکنند. حتی در فرودگاه اسلو تابلویی با بازی زبانی معروف انگلیسیها نصب شده بود: «فوتبال به خانه بازمیگردد»؛ البته با واژه نروژی «hjem». فلود در این باره گفت: «همه ما با فوتبال انگلیس بزرگ شدهایم. این مسابقه برای نروژ اهمیت فوقالعادهای داشت. هالند در انگلیس بازی میکند، اودگارد هم همینطور. ما قبلاً انگلستان را شکست دادهایم و امیدوار بودیم دوباره این کار را انجام دهیم.»
امید در سراسر اسلو موج میزد. از ظهر، مردم مشغول جشن و شادی بودند. پنج نمایشگر غولپیکر میان بندر زیبای شهر و ساختمان شهرداری نصب شده بود. برنامههای موسیقی زنده و دیجی برقرار بود، هرچند بارش شدید باران در ساعات منتهی به مسابقه و پس از آغاز آن نیز ادامه داشت. اما باران نتوانست شور و شوق هواداران را کاهش دهد؛ بهویژه زمانی که نروژ با گل تماشایی آندرس شلدروپ پیش افتاد. در آن لحظه جمعیت از شادی منفجر شد و هواداران یکدیگر را در آغوش گرفتند.
اما این احساس دوام چندانی نداشت. گل تساوی جود بلینگام شور و هیجان را فرو نشاند و گل مردود نروژ در ابتدای نیمه دوم نیز ناامیدی بیشتری به همراه آورد. کمتر کسی در میان جمعیت با تصمیم VAR برای اعلام خطای هالند موافق بود. دقایق پایانی و سپس وقت اضافه تصویری از اضطراب جمعی بود. هزاران هوادار با لباسهای قرمز مدام جابهجا میشدند و سعی میکردند استرس خود را کنترل کنند. گل دوم بلینگهم اما امیدها را تقریباً از بین برد. بسیاری احساس کردند کار نروژ تمام شده است و همینطور هم شد. زمانی که هالند در وقت اضافه تعویض شد، صدای آه و افسوس هواداران بهخوبی گویای شرایط بود.
شاید برخی تصور کنند شعار معروف «Alt for Norge» یا «همه چیز برای نروژ» در نهایت به «همه چیز برای هیچ» تبدیل شد، اما چنین برداشتی تمام اتفاقات فوقالعاده هفتههای اخیر را نادیده میگیرد. جام جهانی بدون حضور نروژ قطعاً رقابت فقیرتری بود. اکنون تنها امید این کشور آن است که برای تکرار چنین تجربهای، مجبور نباشد ۲۸ سال دیگر منتظر بماند.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: 2245477
