مدیریت دو باشگاه استقلال و پرسپولیس در سالهای اخیر با اتخاذ تصمیمات کوتاهمدت و نمایشی، این دو تیم را در چرخهای از تغییرات پیاپی سرمربیان و بیثباتی فنی گرفتار کرده است. این رویکرد که اولویت را به جای برنامهریزی بلندمدت برای موفقیت در آسیا، به حفظ جایگاه مدیران اختصاص داده، فاصله این دو باشگاه را با قدرتهای فوتبال قاره افزایش داده است.
چالشهای مدیریتی و تغییرات شتابزده در نیمکت سرخابیها
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، عملکرد مدیریتی استقلال و پرسپولیس در سالهای اخیر نشاندهنده غلبه منافع کوتاهمدت و نمایشهای رسانهای بر برنامهریزیهای کلان است. در پرسپولیس، قطع همکاری با وحید هاشمیان پس از تنها یک شکست و سپس جذب اوسمار ویرا بدون فراهم کردن ابزار فنی و بازیکنان مورد نیاز او، منجر به فسخ قرارداد این مربی شد. پس از آن، مذاکرات گسترده با دراگان اسکوچیچ در حالی متوقف شد که بسیاری آن را نمایشی برای اقناع افکار عمومی میدانند و در نهایت مهدی تارتار به عنوان سرمربی معرفی شد.
سناریوی مشابهی در استقلال نیز به وقوع پیوست؛ جایی که بازگشت ریکاردو ساپینتو با تبلیغات فراوان همراه بود، اما خیلی زود به قطع همکاری و انتخاب سهراب بختیاریزاده منجر شد. این تغییرات پیاپی، پرسشهای جدی درباره منطق قراردادهای اولیه ایجاد کرده است.
اولویتبندیهای مدیریتی و فاصله از استانداردهای آسیایی
اگرچه استفاده از مربیان ایرانی فینفسه ایرادی ندارد، اما انتظار میرود هدایت این دو باشگاه به چهرههایی با سابقه قهرمانیهای متعدد و تجربه حضور در رقابتهای سطح بالای آسیایی سپرده شود. رفتار مدیران این دو باشگاه این شائبه را تقویت میکند که انتخاب سرمربی نه بر اساس توانمندی فنی، بلکه بر مبنای میزان دخالت کمتر در تصمیمات مدیریتی صورت میگیرد. در حالی که باشگاههای بزرگ در کشورهایی نظیر عربستان، قطر، ژاپن و کره جنوبی با نگاه بلندمدت برای فتح آسیا برنامهریزی میکنند، سقف آرزوهای مدیران استقلال و پرسپولیس به قهرمانی در لیگ برتر محدود شده است. ادامه این روند که در آن بازیکنان پیش از سرمربی انتخاب میشوند و تغییر مربی سادهترین راه برای حل اختلافات فنی است، میتواند استقلال و پرسپولیس را از جایگاه واقعیشان در فوتبال آسیا دورتر کند.
منبع: khabaronline.ir
