حذف مجدد تیم ملی فوتبال ایران از مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، نیاز مبرم به جوانسازی و کنار گذاشتن نسل فعلی بازیکنان را بیش از پیش نمایان ساخت. این ناکامی، با وجود افزایش تعداد تیمهای حاضر در جام جهانی، نشان داد که تجربه بازیکنان مسنتر نتوانسته است گرهگشای مشکلات فنی تیم باشد و فرصت کافی به استعدادهای جوان داده نشده است.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، جام جهانی ۲۰۲۶ نیز برای فوتبال ایران با تکرار سناریوی حذف در مرحله گروهی، بدون کسب پیروزی و بدون نمایش کیفیتی امیدوارکننده همراه بود. افزایش تعداد تیمهای حاضر در این دوره و قرعه نسبتاً مساعد نیز نتوانست طلسم ناکامیهای گذشته را بشکند. ایران در حالی از رقابتها کنار رفت که نه تنها صعود نکرد، بلکه نتوانست سطح فنی قابل قبولی ارائه دهد و چشمانداز روشنی برای آینده ترسیم کند.
یکی از انتقادات اصلی به کادر فنی، علاوه بر نتایج، نحوه بهکارگیری بازیکنان بود. تیم ملی با میانگین سنی بالا راهی جام جهانی شد، در حالی که بسیاری از بازیکنان جوان یا پیش از مسابقات از فهرست خط خوردند یا در طول تورنمنت فرصت بازی نیافتند. بازیکنانی چون محمد خلیفه، کسری طاهری و امیرحسین محمودی (۱۹ تا ۲۱ ساله) از فهرست نهایی کنار گذاشته شدند. پیش از آن نیز نفراتی مانند مسعود محبی، مهدی هاشمنژاد و احسان محروقی از اردو خارج شده بودند. از میان بازیکنان جوان حاضر در فهرست نهایی نیز، امیرمحمد رزاقینیا و دانیال ایری اصلاً به میدان نرفتند، مهدی قایدی و آریا یوسفی تنها یک نیمه بازی کردند، محمد قربانی در یک مسابقه و امیرحسین حسینزاده نیز دقایق اندکی به میدان رفتند. تنها محمد محبی در هر سه مسابقه در ترکیب اصلی بود و یک گل به ثمر رساند.
در مقابل، تقریباً تمام بازیکنان بالای ۳۰ سال تیم ملی در جریان مسابقات به میدان رفتند و بسیاری از آنها در هر سه دیدار ثابت بودند. کادر فنی دلیل این انتخاب را تجربه بازیکنان در تورنمنتهای بزرگ عنوان کرده بود، اما عملکرد تیم نشان داد این تجربه نتوانسته است تأثیری در نتایج ایجاد کند.
فوتبال ایران اکنون در نقطهای حساس قرار دارد که تعویق تصمیمهای دشوار دیگر ممکن نیست. سرمربی بعدی تیم ملی، فارغ از نامش، باید جسارت لازم برای عبور از نسل فعلی را داشته باشد؛ نسلی که سالها ستون تیم بوده اما بخش قابل توجهی از آن توانایی رقابت در بالاترین سطح را از دست داده است. کنار گذاشتن نامهایی چون علیرضا بیرانوند، رامین رضاییان یا مهدی طارمی ممکن است هزینهبر باشد، اما برای ساختن تیم ملی در آینده، چنین تصمیمهایی اجتنابناپذیر است. بازیکنانی مانند احسان حاجصفی، علیرضا جهانبخش و شجاع خلیلزاده سالها برای فوتبال ایران زحمت کشیدهاند، اما آغاز یک نسل تازه نیز ضرورتی انکارناپذیر است.
فوتبال ایران امروز با کمبود استعداد مواجه نیست. بازیکنان زیر ۳۰ سال حاضر در اردوهای پیش از جام جهانی، در کنار ستارههای تیم امید که پس از بازیهای آسیایی ناگویا میتوانند به تیم ملی اضافه شوند، ظرفیت لازم برای شکل دادن به نسلی تازه را دارند. تحقق این هدف نیازمند ارادهای جدی در فدراسیون فوتبال برای آغاز پروژه جوانسازی است. تیمی جوان ممکن است در نخستین آزمون خود، مانند جام ملتهای آسیا، به قهرمانی نرسد، اما شکست با یک تیم جوان، ارزشمندتر از تکرار ناکامی با نسلی است که فرصتهای خود را در چندین تورنمنت بزرگ از دست داده است. تحقق رویای صعود از مرحله گروهی جام جهانی، از امروز و با اعتماد به نسل جدید آغاز میشود، نه با ادامه دادن مسیری که بارها به بنبست رسیده است.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: 2245025
