سه هفته پس از حذف تیم ملی از جام جهانی ۲۰۲۶، امیر قلعهنویی سکوت خود را شکست اما به جای ارائه توضیحات فنی، به حاشیهها پرداخت و منتقدان را دشمن قلمداد کرد. این رویکرد، انتقاداتی را مبنی بر فرار از پاسخگویی و عدم مواجهه با کارشناسان برانگیخته است.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، پس از گذشت سه هفته از حذف تیم ملی فوتبال ایران از رقابتهای جام جهانی ۲۰۲۶، امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی، در خصوص این ناکامی سکوت خود را شکست. با این حال، به جای ارائه تحلیلهای فنی و پاسخگویی به منتقدان، مسیر دشمنسازی و فرار رو به جلو را در پیش گرفته است.
پاسخگویی در سایه حاشیه
قلعهنویی در نشستی با کمیته فرهنگی فدراسیون فوتبال، به جای پرداختن به دلایل فنی حذف تیم ملی، بیشتر بر حواشی تمرکز کرد و از پاسخگویی به پرسشهای اساسی که میلیونها هوادار فوتبال منتظر شنیدن آن هستند، اجتناب ورزید. حضور او در تلویزیون نیز نتوانست این خلأ را پر کند، زیرا این برنامهها اغلب با چارچوبی از پیش تعیینشده برگزار میشوند و پرسشهای چالشی درباره تصمیمات فنی، ترکیب، تعویضها و مدیریت مسابقات مطرح نمیشود.
اجتناب از مواجهه فنی
گزارشها حاکی از آن است که قلعهنویی حتی در نشست فنی دیگری که با حضور مدیران فدراسیون و برخی مسئولان برگزار شد نیز شرکت نکرد. مشخص نیست در آن جلسه چه کسانی به عنوان کارشناس حضور داشتند و آیا بحثی درباره مسائل فنی تیم ملی مطرح شده است یا خیر. این رفتار این تصور را ایجاد میکند که سرمربی تیم ملی تمایلی به مواجهه مستقیم با کارشناسان، مربیان، پیشکسوتان و خبرنگارانی که سؤالات فنی دارند، ندارد.
دشمنتراشی به جای نقد
یکی از نکات قابل توجه در صحبتهای قلعهنویی، مقایسه خود با سرمربیان قبلی تیم ملی بود. او تأکید کرد که قصد ندارد مشکلات آمادهسازی را بهانه کند یا تقصیرها را گردن فدراسیون بیندازد. اما رفتار و ادبیات فعلی سرمربی تیم ملی، بیش از هر چیز شبیه «فرار رو به جلو» است؛ روشی که در آن به جای پاسخ دادن به نقدهای فنی، مسیر بحث تغییر میکند و منتقدان به عنوان مخالف، مغرض یا حتی دشمن معرفی میشوند.
منتقدان، نه دشمنان تیم ملی
منتقدان عملکرد تیم ملی شامل چهرههای سرشناسی چون علی دایی، خداداد عزیزی و مهدی مهدویکیا هستند؛ افرادی که سالها برای فوتبال ملی افتخارآفرینی کردهاند. با این حال، فضایی ایجاد شده که هر نقدی نسبت به عملکرد تیم ملی، به دشمنی با تیم یا سرمربی تعبیر میشود. این رویکرد، مرز میان نقد و تخریب را از بین میبرد. در حالی که بسیاری از منتقدان صرفاً با استناد به آمار و واقعیتها معتقدند حذف ایران از جام جهانی ۴۸ تیمی، آن هم در شرایطی که شانس صعود بیش از گذشته بود، یک ناکامی محسوب میشود.
انتظار پاسخ فنی
از مربی باتجربهای مانند امیر قلعهنویی انتظار میرود نقدهای فوتبالی را با استدلالهای فوتبالی پاسخ دهد. بهترین راه دفاع از تصمیمات فنی، ارائه دلایل فنی و آماری است، نه پرداختن به موضوعاتی که ارتباط مستقیمی با فوتبال ندارند. در فوتبال حرفهای، پاسخ به منتقدان با داده، تحلیل و پذیرش مسئولیت انجام میشود؛ نه با زیر سؤال بردن انگیزه منتقدان. جامعه امروز با دسترسی گسترده به اطلاعات، دیگر به سادگی روایتهای یکطرفه را نمیپذیرد.
اهمیت علاقه مردم به تیم ملی
مردم ایران همچنان علاقه ویژهای به تیم ملی دارند و این علاقه باعث افزایش حساسیت نسبت به نتایج تیم ملی شده است. انتقاد کارشناسان یا رسانهها از عملکرد تیم ملی، الزاماً از موضع دشمنی نیست؛ بلکه بخش بزرگی از این نقدها از دل همان علاقه و انتظار برای موفقیت فوتبال ایران شکل میگیرد.
پاسخگویی، سنگ بنای فوتبال حرفهای
امیر قلعهنویی سالها از فضای پس از جام ملتهای ۲۰۰۷ با تلخی یاد کرده و آن مقطع را شبیه یک «دادگاه» توصیف کرده است. شاید همین تجربه باعث شده امروز هر نقدی را در قالب تقابل شخصی ببیند. اما فوتبال حرفهای بر پایه پاسخگویی بنا شده است. مربیان بزرگ دنیا پس از ناکامی، مقابل خبرنگاران مینشینند، درباره تصمیماتشان توضیح میدهند، مسئولیت میپذیرند و به پرسشهای سخت پاسخ میدهند؛ نه اینکه منتقدان را در جبهه مقابل خود قرار دهند. اگر قلعهنویی به جای ادامه مسیر دشمنسازی، وارد گفتوگوی فنی با منتقدان شود و درباره دلایل حذف تیم ملی با شفافیت صحبت کند، شاید بخشی از اعتماد از دست رفته را بازگرداند. اما اگر هر انتقاد، حمله تلقی شود و هر منتقد، دشمن، فاصله میان نیمکت تیم ملی و افکار عمومی بیش از گذشته خواهد شد.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: فاقد کد
