ادعای مهدی تاج مبنی بر رفاقت نزدیک با جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، و صدا زده شدن با نام کوچک «مِیدی» در حالی مطرح میشود که هیچ دستاورد ملموسی برای فوتبال ایران در پی نداشته است. با وجود دیدارهای متعدد و روابط ظاهراً صمیمانه، مشکلات فوتبال کشور، بهویژه در مسیر جام جهانی ۲۰۲۶، همچنان پابرجا هستند.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران، سالهاست که از ادعای داشتن روابط نزدیک و دوستانه با جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، سخن میگوید. او حتی مدعی است که اینفانتینو او را به نام کوچک «مِیدی» صدا میزند. با این حال، این ادعاها در عمل هیچ منفعت مشخصی برای فوتبال ایران به همراه نداشته و تنها رضایت شخصی تاج را در پی داشته است.
دیدارهای متعدد، نتایج ناچیز
در سالهای اخیر، مهدی تاج بیش از هر رئیس فدراسیون دیگری با جیانی اینفانتینو دیدار و گفتوگو داشته است. تصاویر این دیدارها که در رسانهها منتشر شده، حاکی از روابط صمیمانه میان دو مقام است. تاج همواره این ارتباط را یکی از ظرفیتهای مهم فوتبال ایران و دستاورد خود قلمداد کرده است. از حضور در کنگرههای فیفا و AFC گرفته تا دیدارهای دوجانبه و رایزنیهای تلفنی، کانال ارتباطی میان تهران و زوریخ در ظاهر فعال بوده است.
چالشهای جام جهانی و ناکارآمدی روابط
با مطرح شدن چالشهای حضور تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ و موانع ایجاد شده توسط کشور میزبان، نگاهها به فیفا و شخص اینفانتینو دوخته شد. انتظار میرفت با توجه به ادعاهای تاج مبنی بر روابط نزدیک، رئیس فیفا برای رفع موانع و محدودیتهای پیش روی تیم ملی نقش پررنگتری ایفا کند. اما هیچ اقدام مؤثر و تعیینکنندهای از سوی فیفا مشاهده نشد و تیم ملی با انبوهی از مشکلات و در شرایط نابرابر به مصاف رقبا رفت.
این وضعیت این پرسش را مطرح میکند که اگر روابط نزدیک و دیدارهای مکرر نتواند در بزنگاههای مهم به تأمین منافع فوتبال ایران منجر شود، اساساً ارزش و کارکرد این سطح از تعاملات چیست؟
سنجش روابط بر اساس نتایج
بدون تردید، ارتباط با مدیران ارشد فوتبال جهان برای هر فدراسیونی یک امتیاز محسوب میشود. اما در دیپلماسی ورزشی، آنچه اهمیت دارد، میزان تأثیرگذاری این ارتباط بر تصمیمات کلان و حل مشکلات فوتبال کشور است، نه تعداد عکسهای یادگاری یا صدا کردن با نام کوچک.
روابط بینالمللی زمانی موفق ارزیابی میشوند که بتوانند در بزنگاههای حساس به نتایج ملموس و قابل اندازهگیری منجر شوند. در سالهای گذشته، فوتبال ایران با پروندههای مختلفی در عرصه بینالمللی مواجه بوده است. در چنین شرایطی، انتظار افکار عمومی این است که ارتباط نزدیک مدیران فوتبال ایران با عالیترین مقام فیفا، به ابزاری برای دفاع مؤثرتر از حقوق فوتبال کشور تبدیل شود؛ امری که در جام جهانی ۲۰۲۶ هیچ اثری از آن دیده نشد.
شاید لازم باشد رئیس فدراسیون فوتبال توجیه شود که عملکرد دیپلماسی فوتبال ایران نه بر اساس تعداد دیدارها و نشستهای رسمی، بلکه بر پایه نتایج و دستاوردهای واقعی ارزیابی میشود. در نهایت، آنچه در حافظه فوتبال ایران باقی میماند، کیفیت و تأثیر خروجی این روابط است، نه تعداد دفعات دست دادن با رئیس فیفا و صدا کردن با نام کوچک.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: فاقد کد
خیلی کامل و بی نقص