جام جهانی ۲۰۲۶ برخلاف دورههای پیشین، نه تنها سکوی پرتابی برای ملیپوشان ایرانی نشد، بلکه شاهد آغاز بازگشت برخی ستارهها به فوتبال داخلی و کاهش تعداد لژیونرها بود. این تغییر روند تاریخی، که ریشه در سیاستهای فنی تیم ملی و عدم استفاده از نسل جوان دارد، ویترین فرصتهای بینالمللی را برای فوتبال ایران خاموش کرده است.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، جام جهانی همواره برای فوتبال ایران فراتر از یک میدان رقابت بوده و به مهمترین ویترین بازیکنان برای دیده شدن در سطح بینالمللی و جلب توجه باشگاههای خارجی تبدیل شده بود. بسیاری از لژیونرهای فوتبال ایران پس از درخشش در این تورنمنت، راهی لیگهای معتبر اروپایی یا کشورهای حاشیه خلیج فارس میشدند، اما جام جهانی ۲۰۲۶ این روند را متوقف کرد و نشانههای پررنگی از بازگشت لژیونرها به لیگ ایران نمایان شد.
جام جهانی؛ سکوی پرتابی که سالها به فوتبال ایران کمک کرد
در دورههای گذشته، حضور در جام جهانی فرصتی مناسب برای معرفی بازیکنان ایرانی به فوتبال جهان بود. استعدادیابها و باشگاههای خارجی با دنبال کردن عملکرد ملیپوشان، مسیر لژیونر شدن بسیاری از بازیکنان را هموار میکردند. پس از جام جهانی ۱۹۹۸، بازیکنانی چون مهدی مهدویکیا و مهدی پاشازاده راهی فوتبال اروپا شدند. پس از جام جهانی ۲۰۰۶ نیز، آندرانیک تیموریان و جواد نکونام به ترتیب به لیگهای انگلیس و اسپانیا پیوستند. این روند در جام جهانی ۲۰۱۴ با لژیونر شدن مهرداد پولادی و کریم انصاریفرد و در جام جهانی ۲۰۱۸ با انتقال بازیکنانی مانند علیرضا بیرانوند و وحید امیری به لیگهای اروپایی یا کشورهای حاشیه خلیج فارس ادامه یافت.
جام جهانی ۲۰۲۶؛ پایان یک سنت قدیمی
در دو دوره اخیر جام جهانی، این روند تقریباً به طور کامل متوقف شده است. در حالی که در گذشته پایان جام جهانی با موجی از انتقال بازیکنان ایرانی همراه میشد، این بار نه تنها چنین اتفاقی رخ نداد، بلکه هیچیک از بازیکنان حاضر در ترکیب تیم ملی که در لیگ ایران بازی میکردند، حتی راهی لیگهای حاشیه خلیج فارس هم نشدند. تنها انتقال قابل توجه، حضور میلاد محمدی در لیگ بلاروس بود که از نظر سطح فنی در میان لیگهای درجه پایین اروپا قرار میگیرد.
ترکیب سالخورده؛ فرصتی که برای نسل جوان از دست رفت
یکی از مهمترین دلایل این اتفاق را میتوان در سیاستهای فنی تیم ملی و عدم استفاده کافی از بازیکنان جوان جستوجو کرد. تیم ملی ایران در دیدار برابر بلژیک با مسنترین ترکیب ۱۱ نفره تاریخ جام جهانی، از سال ۱۹۳۰ تا ۲۰۲۶، به میدان رفت. میانگین سنی بالای تیم ملی و سن بالای شاخصترین بازیکنان مانند شجاع خلیلزاده، رامین رضاییان و علیرضا بیرانوند (همگی بالای ۳۰ سال)، به طور طبیعی احتمال انتقال آنها به باشگاههای خارجی را کاهش داد. علیرضا بیرانوند تا آستانه انتقال به بشیکتاش پیش رفت، اما در نهایت این باشگاه دروازهبان آلمانی را به خدمت گرفت.
این بار مقصد، لیگ ایران است
نکته قابل توجه این است که برخلاف دورههای گذشته، حالا احتمال بازگشت برخی لژیونرهای شناختهشده به فوتبال ایران بیش از انتقال بازیکنان داخلی به خارج از کشور است. محمد قربانی در آستانه توافق با یکی از باشگاههای لیگ برتر قرار دارد، احتمال بازگشت علیرضا جهانبخش به فوتبال ایران مطرح شده و نام مهدی طارمی نیز به عنوان مقصد احتمالی چند باشگاه ایرانی شنیده میشود. بازیکنانی مانند محمدمهدی محبی، کسری طاهری و محمدمهدی زارع که فرصت حضور در جام جهانی را به دست نیاوردند، فصل آینده نیز در فوتبال ایران به کار خود ادامه خواهند داد؛ بازیکنانی که شاید اگر در جام جهانی فرصت بازی پیدا میکردند، میتوانستند توجه باشگاههای اروپایی را جلب کنند.
جوانهایی که فرصت دیده شدن را از دست دادند
یکی از مهمترین انتقادها به کادر فنی تیم ملی، استفاده محدود از بازیکنان جوان در سالهای منتهی به جام جهانی و حتی در جریان مسابقات بود. بازیکنانی مانند محمودی، رزاقینیا، ایری و دیگر چهرههای جوانی که به اردوهای تیم ملی دعوت شدند، فرصت چندانی برای حضور در میدان پیدا نکردند. این موضوع باعث شد ویترین جام جهانی برای معرفی نسل جدید فوتبال ایران عملاً از دست برود. در حالی که بسیاری از کشورها از جام جهانی برای معرفی استعدادهای جوان و افزایش ارزش بازیکنان خود استفاده میکنند، فوتبال ایران با اتکا به ترکیبی باتجربه، این فرصت را از دست داد.
جامی که تعداد لژیونرها را کمتر میکند
جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال ایران تنها با حذف از مرحله گروهی به پایان نرسید؛ این مسابقات میتواند نقطه آغاز کاهش تعداد لژیونرهای ایرانی نیز باشد. اگر در گذشته جام جهانی سکوی پرتاب ستارههای فوتبال ایران به لیگهای معتبر جهان بود، این بار شرایط کاملاً برعکس شده است. نه تنها بازیکن جدیدی به جمع لژیونرها اضافه نشد، بلکه احتمال بازگشت چند چهره سرشناس به لیگ برتر نیز بیش از هر زمان دیگری به گوش میرسد. شاید به همین دلیل بتوان جام جهانی ۲۰۲۶ را «جام مهاجرت معکوس» فوتبال ایران نامید؛ تورنمنتی که برخلاف سنت سالهای گذشته، نه تنها درهای تازهای به روی فوتبالیستهای ایرانی باز نکرد، بلکه احتمالاً تعداد لژیونرهای فوتبال ایران را نیز کاهش خواهد داد.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: فاقد کد
