جام جهانی ۲۰۲۶ برخلاف دورههای گذشته، هیچ دستاورد فردی یا فرصت ترانسفر به لیگهای معتبر اروپایی برای ملیپوشان ایران به همراه نداشت. میانگین سنی بالا و سبک بازی تدافعی تیم ملی، از جمله دلایل اصلی ناکامی بازیکنان در جلب توجه باشگاههای بزرگ جهانی عنوان شده است.
پایان دوران طلایی ترانسفر از ویترین جام جهانی
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، جام جهانی همواره به عنوان بزرگترین ویترین فوتبال جهان، نقشی کلیدی در تغییر مسیر حرفهای بازیکنان ایفا کرده است. در دورههای پیشین، ستارههایی همچون مهدی مهدویکیا، مهدی پاشازاده و مهرداد میناوند در سال ۱۹۹۸، آندرانیک تیموریان در سال ۲۰۰۶ و همچنین علیرضا بیرانوند، مجید حسینی، امید ابراهیمی و وحید امیری در سال ۲۰۱۸ توانستند با درخشش در این رقابتها، راهی لیگهای معتبر اروپایی شوند. با این حال، پس از جام جهانی ۲۰۲۶، این روند متوقف شده و هیچیک از بازیکنان ایرانی موفق به استفاده از این فرصت برای انتقال به باشگاههای تراز اول نشدند.
موانع اصلی در مسیر لژیونر شدن
تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ با میانگین سنی ۳۰.۴ سال، پیرترین ترکیب تاریخ خود را در این تورنمنت به میدان فرستاد. این فاکتور سنی بالا، یکی از موانع اصلی برای جذب مشتریان اروپایی بود. از میان ۲۶ بازیکن حاضر، تنها محمد محبی و رامین رضاییان موفق به گلزنی شدند؛ محبی که هماکنون در لیگ روسیه حضور دارد، ممکن است پیشنهادهایی از اتریش داشته باشد که از نظر سطح کیفی تفاوت چندانی با لیگ فعلیاش ندارد. رامین رضاییان نیز با ۳۶ سال سن، احتمالاً تنها میتواند به پیشنهادهایی از لیگهای امارات یا قطر امیدوار باشد.
سایر بازیکنان نظیر علیرضا بیرانوند، علی نعمتی، حسین کنعانیزادگان، صالح حردانی، میلاد محمدی، احسان حاجصفی، مهدی ترابی، آریا یوسفی و امیرحسین حسینزاده نیز به دلیل شرایط سنی یا فرصت کم برای بازی، نتوانستند توجه تیمهای بزرگ را جلب کنند. علاوه بر این، اتخاذ سبک بازی تدافعی و تکیه بر ضدحملات، فرصت نمایش تواناییهای انفرادی را از بازیکنان سلب کرد. پیشبینی میشود جابهجاییهای احتمالی این بازیکنان تنها به لیگهای درجه ۲ و ۳ اروپایی یا بازگشت از لیگهای حاشیهای به داخل کشور محدود شود که نشاندهنده افول سطح فردی نسبت به نسلهای گذشته است.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: فاقد کد
