محمد قربانی، هافبک تیم ملی فوتبال ایران، چالشهای لجستیکی جام جهانی ۲۰۲۶، از جمله پروازهای مکرر بین مکزیک و آمریکا را عامل سختی شرایط دانست. او همچنین به موضوع تبانی احتمالی در بازی الجزایر و اتریش و خداحافظی تلخ کریستیانو رونالدو اشاره کرد.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، محمد قربانی، هافبک دفاعی تیم ملی فوتبال ایران، در گفتوگویی به بیان ناگفتههایی از جام جهانی ۲۰۲۶ پرداخت و چالشهای لجستیکی ناشی از پروازهای مداوم بین مکزیک و آمریکا را عامل اصلی سختی شرایط برای تیم ملی عنوان کرد. وی اظهار داشت: «رفت و آمدها و تمرین کردن در آن شرایط واقعاً اذیتکننده بود، مخصوصاً با آن پروازهای مداوم بین مکزیک و آمریکا که فشار زیادی به ما میآورد. با این حال تمام تلاشمان را کردیم. متأسفانه نتوانستیم صعود کنیم و بازی الجزایر و اتریش هم که میتوانست ورق را برگرداند، با آن تساوی ۳-۳ کار را خراب کرد و شانس صعودمان از بین رفت. آن روز واقعاً یکی از سختترین روزهای زندگیام بود.»
حواشی جام جهانی و دلایل عدم صعود
قربانی در خصوص احتمال تبانی در بازی الجزایر و اتریش گفت: «نمیشود نام آن را تبانی گذاشت، اما به نظرم ترس از برخورد با تیم اسپانیا باعث شد هر دو تیم محتاطتر عمل کنند. اتریش هم اگر بازی را میباخت حذف میشد و به همین خاطر، پرهیز از مواجهه با اسپانیا یکی از دلایل اصلی بود که بازی به آن سمت و سو رفت.»
وی در واکنش به انتقادها درباره میانگین سنی بالای تیم ملی، تجربه بازیکنان باسابقه را یک نقطه قوت دانست و تأکید کرد: «بچهها از لحاظ بدنی کم نیاوردند؛ اتفاقاً در بازی آخر، همه بازیکنان ما جزو پر دوندهترینهای جام بودند و شرایط بدنی بسیار خوبی داشتند.»
این بازیکن جوان همچنین به خداحافظی تلخ کریستیانو رونالدو از جام جهانی اشاره کرد و آن را اتفاقی ناراحتکننده توصیف کرد: «خداحافظی رونالدو یک اتفاق بسیار ناراحتکنندهای بود. حتی اگر طرفدار مسی هم باشیم، دیدن اشکهای رونالدو بعد از بازی واقعاً غمانگیز بود. بازیکنی با آنهمه افتخار که لحظات ماندگاری برای مردم دنیا خلق کرد، دیدن پایان کارش به آن شکل، به نظرم یک نقطه تاریک و احساسی در فوتبال بود.»
انگیزه و اتحاد تیمی
قربانی درباره مدیریت روانی تیم توسط کادر فنی و انگیزه بازیکنان توضیح داد: «یکی از مهمترین نکاتی که آقای قلعهنویی به ما گوشزد میکرد، این بود که فارغ از تمام اتفاقات، فقط برای خوشحالی مردم کشورمان و خانوادههایمان به میدان برویم و برای پرچم بجنگیم. واقعاً همان لحظهای که سرود ملی در خاک آمریکا نواخته میشد و پرچم ایران به اهتزاز درمیآمد، لحظهای بسیار غرورآمیز بود. بازیکنان ما در آن شرایط واقعاً مثل یک سرباز میجنگیدند و فکر میکنم این، مهمترین نکتهای بود که توانست تیم را متحد نگه دارد.»
وی در پایان درباره تلاشهای خود برای آینده حرفهایاش گفت: «در بازی آخر شرایط خوبی داشتم و تمام تلاشم را میکنم که در بازیهای دوستانه و تورنمنتهای بعدی مثل جام ملتها، نظر کادر فنی را جلب کنم.»
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: 2243977
