گزارشی به نقد رویه‌های مالی در فوتبال ایران پرداخته و با اشاره به قراردادهای سنگین و پاداش‌های بی‌رویه، این اقدامات را در تضاد با اصول مدیریتی و عدالت ورزشی دانسته است. این رویه‌ها در حالی اتخاذ می‌شود که ورزشکاران سایر رشته‌ها با محدودیت‌های مالی مواجه هستند.

به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، انتقاداتی جدی نسبت به نحوه هزینه‌کردها و پاداش‌های پرداختی در فوتبال ایران مطرح شده است. در حالی که سال‌ها از «مهندسی فوتبال» و تلاش برخی برای تصاحب مناصب سخن گفته می‌شود، اکنون تمرکز بر «تهاجم به بیت‌المال» و «حاتم‌بخشی» به برخی افراد است. این رویه‌ها در حالی صورت می‌گیرد که سفره‌ای برای «دوستان» پهن شده و پاسخگویی در قبال آن وجود ندارد و هر اعتراضی با اتهام‌زنی سرکوب می‌شود.

تضاد ادعا و عمل در میان مسئولان

کسانی که مدعی تدین، اخلاق و وابستگی به نظام و انقلاب هستند، باید پایبند اصول باشند. شعارهای پوپولیستی نمی‌تواند کسی را حامی انقلاب معرفی کند. در مقابل، مردم حاضر در میادین، رزمندگان شجاع و خانواده‌های ایثارگر که با وجود مشکلات مالی، از نظام حمایت می‌کنند، الگوهای واقعی جامعه هستند. مشکل اصلی آنجاست که برخی به بهانه وابستگی به نظام، برای خود دکان باز کرده‌اند. قدرت‌طلبی، ریاست‌طلبی، زندگی‌های مجلل و بهره‌مندی از رانت‌های گوناگون، که ردپای آن در بسیاری از سازمان‌ها دیده می‌شود، با ادعاهای این افراد سازگار نیست.

پاداش‌های بی‌دلیل و تبعیض آشکار

در قضیه پرداخت پاداش به سرمربی و عوامل اجرایی تیم ملی و فدراسیون، شاهد «حاتم‌بخشی» بی‌دلیل بوده‌ایم. این اقدامات که به غلط «ایثار» نامیده می‌شوند، در حالی صورت می‌گیرد که پاداش باید در برابر اقدامات خارق‌العاده پرداخت شود. مقایسه این ارقام با پاداش‌های پرداختی به قهرمانان سایر رشته‌ها، تبعیض آشکار را نشان می‌دهد. به عنوان مثال، علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی، به درستی به این موضوع اشاره کرده است که پرداخت سه میلیارد تومان به یک کشتی‌گیر جهانی و مربی او، در مقابل قرارداد ۱۴۰ میلیارد تومانی سرمربی تیم ملی فوتبال و ۳۰ میلیارد تومان قرارداد جداگانه، باعث اعتراض می‌شود.

وضعیت در سایر رشته‌ها نیز اسف‌بار است. تیم ملی والیبال نشسته ایران، قهرمان جهان شد، اما به هر یک از اعضای آن تنها ۲۰۰ دلار پاداش تعلق گرفت. تیم والیبال زیر ۱۸ سال ایران نیز پس از قهرمانی آسیا در مقابل چین و ژاپن، با عدم توجه کافی مواجه شد. در حالی که دولت و وزارت ورزش برای بازی‌های آسیایی ناگویا، تصمیم به اعزام نفرات بیشتر، حتی بدون شانس مدال، برای ایجاد انگیزه گرفته‌اند، کمیته ملی المپیک با محدودیت‌های مالی شدید روبروست.

لزوم توجه به عدالت ورزشی و مدیریت اصولی

عدالت ورزشی و حکمرانی اصولی ایجاب می‌کند که به همه رشته‌ها توجه شود. ریخت‌وپاش‌های بی‌حساب و کتاب در فوتبال و تفکرات سنتی برخی افراد که خود را وارث این مناصب و پول‌ها می‌دانند، با مدیریت صحیح در تضاد جدی است. نمایندگان فرهنگی مجلس نیز به جای تجزیه و تحلیل تخصصی عملکرد فدراسیون و تیم ملی، دچار مصلحت‌اندیشی شده‌اند. برنامه‌های ورزشی تلویزیون نیز با یک‌طرفه کردن تریبون به نفع سرمربی تیم ملی، در مسیری اشتباه گام برداشته‌اند. این رویکردها باعث دلزدگی مردم و بی‌انگیزگی ورزشکاران سایر رشته‌ها خواهد شد.

منبع: khabaronline.ir – کد خبر: 2253440