دوران درخشان ۲۲ ساله کریستیانو رونالدو با تیم ملی پرتغال، با پایانی تلخ و دور از انتظار در جام جهانی به اتمام رسید. علیرغم تمام تلاشها و افتخارات، رویای قهرمانی در جام جهانی برای او تعبیر نشد و او با چشمانی اشکبار صحنه را ترک کرد.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، دوران ۲۲ ساله حضور کریستیانو رونالدو در تیم ملی پرتغال، با پایانی تلخ و دور از انتظار در جام جهانی خاتمه یافت. این پایان، آنگونه که بسیاری آرزو داشتند و شایسته این اسطوره بود، «هپی اند» نبود، بلکه کابوسی بود که تمام آرزوهای او را پرپر کرد.
از یورو ۲۰۰۴ تا جام جهانی ۲۰۲۶، مسیری پر از اشک و لبخند طی شد. در کنار لحظات تلخ، قابهای غرورآمیز بسیاری نیز ثبت شد، از جمله قهرمانی در جام ملتهای اروپا که شیرینترین لحظات زندگی رونالدو را رقم زد. او به بهترین بازیکن تاریخ کشورش تبدیل شد و همه منتظر بودند تا او جام جهانی را بالای سر ببرد، اما این رویا محقق نشد.
رونالدو در ۴۱ سالگی، همچنان همان شور و اشتیاق «بردن» را در خود داشت که در ۱۸ سالگی داشت. تلخی این پایان برای او به دلیل آگاهی از عدم فرصت دوباره برای جبران، دوچندان بود. دشواری هضم جمله «دیگر رونالدو را با پیراهن پرتغال نخواهیم دید» برای بسیاری سخت است، اما زمان، کار خود را انجام داد.
کریستیانو رونالدو به شکلی معجزهآسا در فوتبال دوام آورد، در حالی که همنسلان او جام جهانی را از روی سکوها تماشا میکنند. تلاش خیرهکننده او در مسیر رسیدن به نتایج، او را تعریف میکند؛ هیولایی که هرگز دست از مبارزه برنداشت، یک ترمیناتور واقعی و ماشینی اعجابآور.
او، چه قهرمان جام جهانی شده باشد و چه نه، یکی از بهترینها و شگفتآورترینهای تاریخ فوتبال است. اراده او کمنظیر است و نامش هرگز از یادها نخواهد رفت. خوابی که برای او دیده بودیم، تعبیر نشد، اما عظمت کاری که در زمین انجام داده، برای همیشه پابرجاست. او یک ابر اسطوره است که دوست و دشمن به احترامش کلاه از سر برمیدارند و ستایشش میکنند.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: 2244050
