سرمربی تیم ملی فوتبال ایران با درخواست از حاکمیت برای جلوگیری از تریبون دادن به منتقدان، بحثی ورزشی را به ابعاد سیاسی و امنیتی کشانده است. این اقدام، حق نقد را که لازمه پویایی فوتبال است، تضعیف میکند و تیم ملی را به جای تقویت، با محدود کردن صداهای مخالف، دچار تاثیر معکوس میسازد.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، اخیراً در اظهاراتی که بدون نام بردن از عادل فردوسیپور بود، از مسئولان کشور پرسیده است که چرا به افرادی که در زمان جنگ “به غار رفتند”، در جام جهانی تریبون داده میشود تا “تیم ملی را نابود کنند؟” او همچنین از حاکمیت و دولتمردان پرسیده که چرا به این افراد تریبون میدهند.
این سخنان، پرسشی اساسی را مطرح میکند: آیا یک مقام رسمی حق دارد از حاکمیت بخواهد منتقدانش را از تریبون محروم کند؟ قلعهنویی میتوانست با استدلالهای فنی و فوتبالی به انتقادات پاسخ دهد، اما فراتر از آن رفته و خواستار محدود کردن حق سخن گفتن منتقدان شده است. این رویکرد، حق نقد را که برای یک مقام عمومی ضروری است، زیر سوال میبرد و بحث ورزشی را به موضوعی با ابعاد سیاسی و امنیتی تبدیل میکند.
فوتبال، برخلاف بسیاری از حوزهها، همواره قابل نقد بوده و نقد، موتور محرکه آن محسوب میشود. منتقدان تیم ملی، لزوماً با انگیزههای شخصی سخن نمیگویند، بلکه دغدغه موفقیت تیم ملی را دارند. طرح مسائلی چون “چرا به منتقدان تریبون داده میشود”، تلاشی برای انحراف افکار عمومی از عملکرد تیم ملی به حاشیههای رسانهای تلقی میشود.
هیچ تیم بزرگی در دنیا از نقد رسانهها مصون نیست. مربیان بزرگی چون گواردیولا، آنچلوتی، مورینیو و کلوپ بارها با انتقادات شدید روبهرو شدهاند، اما هرگز از حاکمیت درخواست نشده که جلوی منتقدان را بگیرند. استفاده از مفاهیم جنگی و سیاسی کردن فضا، اصل بحث یعنی عملکرد تیم ملی را به حاشیه میبرد.
سرمربی تیم ملی باید ظرفیت بیشتری برای نقد داشته باشد. تیم ملی متعلق به همه مردم است و هرچه جایگاه یک مسئول بزرگتر باشد، انتظار تحمل نقد از او نیز بیشتر میشود. اختلافات شخصی، مانند آنچه بین قلعهنویی با علی دایی و عادل فردوسیپور دیده شده، نباید وارد فضای رسانهای شود.
یک مربی توانمند باید علاوه بر مهارتهای فوتبالی، از قابلیت نقدپذیری نیز برخوردار باشد و بتواند با پاسخگویی به رسانهها، افکار عمومی را قانع کند. نقد به معنای دشمنی نیست و حمایت نیز به معنای تایید همه تصمیمها نیست. تیمی که فقط تشویق میشنود و نقدی نمیشنود، دیرتر نقاط ضعف خود را شناسایی میکند.
مسئله اصلی این نیست که چه کسی درست میگوید، بلکه حق نقد کردن نباید تضعیف شود. تیم ملی سرمایه مشترک مردم است و با گفتوگو، تحمل نقد و پاسخگویی تقویت میشود. محدود کردن صداهای مخالف، تاثیر معکوس خواهد داشت و تیم ملی را قویتر نخواهد کرد.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: 2249139
