سرمربی تیم ملی فوتبال ایران مدعی شده است که چهرههای سرشناسی چون ژوزه مورینیو، تیری هانری، زلاتان ابراهیموویچ و گری نویل از فوتبال ایران تمجید کردهاند. با این حال، جستجو در رسانههای معتبر جهانی هیچ شاهدی بر این ادعا ارائه نمیدهد و تنها زلاتان ابراهیموویچ در شوخی با بازی ایران و بلژیک دیده شده است.
به گزارش مگزین و به نقل از خبر آنلاین، امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، اعلام کرده است که چهرههای برجستهای مانند ژوزه مورینیو، تیری هانری، زلاتان ابراهیموویچ و گری نویل از فوتبال ایران تمجید کردهاند. این ادعا در صورت صحت، باید بازتاب گستردهای در رسانههای معتبر بینالمللی میداشت، چرا که اظهار نظر چهار چهره بزرگ فوتبال جهان درباره تیم ملی ایران امری عادی نیست.
با این حال، بررسی آرشیو رسانههای معتبر جهانی، برنامههای تحلیلی جام جهانی و گزارشهای رسمی، هیچ اثری از این تمجیدها نشان نمیدهد. حتی در رسانههایی که جزئیات ریز فوتبال را پوشش میدهند، چنین اظهاراتی یافت نمیشود. تنها مورد مرتبط، شوخی زلاتان ابراهیموویچ با بازی ایران و بلژیک در جام جهانی است که آن را «خوابآور» توصیف کرده بود.
این وضعیت دو احتمال را مطرح میکند: یا توطئهای هماهنگ برای سانسور تمجیدهای مورینیو از ایران وجود دارد، یا اینکه چنین تمجیدهایی اساساً رخ نداده است. احتمال اول بسیار بعید به نظر میرسد.
نکته اصلی اینجاست که چگونه خبری که از یک صفحه اینستاگرامی یا کانال تلگرامی داخلی منتشر شده، بدون راستیآزمایی از فیلترهای روابط عمومی فدراسیون فوتبال، مدیر رسانه، مشاوران و دستیاران عبور کرده و به تریبون رسمی سرمربی تیم ملی میرسد؟
با وجود تعداد زیاد کارکنان و مسئولان در فدراسیون فوتبال، از جمله مدیر رسانه، روابط عمومی، مدیر تیم، مترجم، مشاوران و مسئول فضای مجازی، به نظر میرسد فردی که توانایی جستجو در اینترنت و تشخیص اعتبار منابع خبری را داشته باشد، غایب است. صرف گذاشتن موسیقی حماسی روی یک ویدئو و نوشتن «واکنش مورینیو به قدرت ایران» در زیرنویس، سند تاریخی محسوب نمیشود.
این مسئله ریشه در یک بیماری قدیمی در فوتبال ایران دارد: نیاز مفرط به تحسین خارجی. به جای اعتماد به کیفیت داخلی، همواره در پی تأیید از سوی افراد خارجی هستیم، فارغ از اینکه آیا این تأیید واقعی است یا خیر. اگر فردا ادعایی مبنی بر تمجید پپ گواردیولا از لیگ برتر ایران مطرح شود، احتمالاً در نشستهای خبری به آن استناد خواهد شد.
مشکل اصلی نه اشتباه یک مربی، بلکه عدم وجود سازوکار راستیآزمایی در فدراسیون است. با وجود این همه نیرو و بخشهای مختلف، ظاهراً هیچکس مسئولیت پنج دقیقه تحقیق برای تأیید صحت یک خبر قبل از انتشار رسمی را بر عهده نمیگیرد.
در فوتبال امروز، اطلاعات ارزشمند است. باشگاههای بزرگ برای تحلیل یک ضربه کرنر، متخصصان داده استخدام میکنند. در حالی که در ایران، هنوز درگیر این هستیم که آیا مورینیو چنین جملهای گفته یا نه. اگر نتوانیم به این سؤال پاسخ قطعی دهیم، شاید بهتر باشد به جای سرمایهگذاری روی نرمافزارهای آنالیز و کمپهای خارجی، ابتدا اشتراک اینترنت پرسرعت برای فدراسیون تهیه کنیم یا دورههای آموزشی با عنوان «تفاوت خبر، شایعه و استوری اینستاگرام» برگزار کنیم.
فوتبال بیش از هر چیز به ارتباط سالم با واقعیت نیاز دارد. تا زمانی که مدیران و تصمیمگیران از واقعیت فاصله داشته باشند، مورینیوهای خیالی همچنان در شبکههای اجتماعی از فوتبال ایران تعریف خواهند کرد، در حالی که در دنیای واقعی از این موضوع بیاطلاع هستند.
منبع: khabaronline.ir – کد خبر: 2240988
